1920 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti'nin kurulmasından sonra Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde bir "Kültür Dairesi" oluşturulmuş ve kütüphaneler bu daireye bağlanmıştır. 3 Mart 1924 tarihinde Tevhid-i Tedrisat (Öğretimin birleştirilmesi) Kanunu ile bütün vakıf kütüphaneleri Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde toplanmıştır. 1946 yılında halen Ankara'da hizmet vermekte olan "Milli Kütüphane" kurulmuştur.

Kütüphanecilik bilimi Cumhuriyet'le beraber ilerleme kaydetmiş, yurtdışında bu dalda eğitim gören birçok kişi Türkiye'deki çağdaş kütüphanecilik çalışmalarının öncüleri olmuşlardır. 1954'ten itibaren birçok üniversitede kütüphanecilik bölümleri açılmış, kütüphanecilere lisans ve yüksek lisans düzeyinde eğitim verilmeye başlanmıştır.

1960 yılında Kütüphaneler Genel Müdürlüğü'nün kurulmasıyla birlikte devlet, kütüphanecilik konusunda daha geniş kapsamlı ve sistematik çalışmalar yapmaya başlamıştır. Halen Kültür Bakanlığı bünyesinde faaliyetlerini sürdüren Kütüphaneler Genel Müdürlüğü'ne, halk, çocuk ve yazma eser kütüphaneleri olmak üzere toplam 1360 kütüphane bağlıdır ve bu kütüphanelerde yaklaşık 12 milyon kitap bulunmaktadır. Halk kütüphanelerinden 1998 yılı içerisinde 20 milyonu aşkın kişi yararlanmış, kayıtlı üye sayısı ise 498.180'e ulaşmıştır. Bu yerleşik kütüphanelerin dışında ayrıca 69 adet gezici kütüphane ve geçici koleksiyon kütüphaneleri ile hizmet verilmektedir. Gezici kütüphaneler ile çeşitli nedenlerle yerleşik halk kütüphanelerinden faydalanamayan, merkezden uzak semtlerde, kasaba ve köylerde yaşayan vatandaşlara kütüphane hizmeti ulaştırılmaktadır. Ülkede ayrıca çeşitli kamu kurum ve kuruluşları, belediyeler, özel ve tüzel kişilikli kurumlar, her düzeydeki okullar ve üniversitelerde de kütüphane bulunmaktadır. Bu kütüphaneler, bağlı oldukları kurumun yönetimi altında hizmet vermektedir.

Türkiye'de kütüphanelerin yaygınlaştırılması, sayıları artırılırken hizmet kalitesinin de yükseltilmesi ve bulundukları yörenin kültür merkezi olarak hizmet vermelerinin sağlanması amacıyla çeşitli çalışmalar yapılmakta ve kütüphanecilik alanındaki uluslararası gelişmeler yakından takip edilmektedir. 1997 yılında Kültür Bakanlığı Kütüphaneler Genel Müdürlüğü tarafından otomasyon projesi başlatılmış ve projenin uygulandığı kütüphane sayısı bugün 28'e ulaşmıştır. Halk kütüphaneleri de son yıllarda hızla gelişen ve değişen Türk toplumunun istek ve gereksinimlerine cevap verebilecek dinamik bir yapılaşma sürecine girmiştir. Bu kütüphanelerden faydalanan kişi ve üye sayılarında da gözle görülür bir artış sağlanmıştır.

Milli Kütüphane Genel Okuma Salonu

Güzel Sanatlar

Türkiye'de güzel sanatlar alanında, Cumhuriyet'in ilk yıllarından itibaren, geçmişten devralınan belirli bir birikimden de yararlanılarak, daha dinamik ve atılımcı bir sanat üretimi için seferber olunmuştur. Atatürk'ün önderliğinde hızlanan çağdaşlaşma, Avrupa'daki düşünce ve sanat hareketlerinin bilinçli ve duyarlı bir şekilde takip edilmesiyle yeni Cumhuriyet'in kültür ve sanatını yaratma yolunu açmıştır. Nitekim bugün bireysel tarzların ön plana çıktığı, yöresel motif ve konuların önem kazandığı, Türkiye'yi uluslararası düzeyde temsil eden "çağdaş Türk Sanatı" dilinin oluştuğu gözlenmektedir. Doğu-Batı sentezine oturan "çağdaş Türk Sanatı" içinde "geçmiş-gelecek" kültürel değerleri de içiçe yaşamaktadır.

Resim
Türkiye'de batılı anlamda resim anlayışı 19. yüzyılda gelişmeye başlamış, 1910'larda sanat eğitimi için Avrupa'ya giden Namık İsmail, İbrahim çallı, Avni Lifij, Feyheman Duran ve Hikmet Onat gibi ressamlar temelde izlenimcilik akımının ilkelerini benimsemişlerdir. "1914 Kuşağı" olarak anılan bu sanatçılar Cumhuriyet dönemi resim sanatının gelişimini de etkilemişlerdir. 1930'ların başlarında kurulan Halkevleri'nin yürüttükleri Anadolu halk sanatı ve kültür araştırmaları birçok sanatçının bu konulara eğilmelerini sağlamıştır. Bu dönemde ayrıca Zeki Faik İzer, Nurullah Berk, Elif Naci, Cemal Tollu, Abidin Dino ve heykelci Zühtü Müritoğlu tarafından kurulan "D Grubu", izlenimci eğilimleri yok ederek Türk sanatını Avrupa'daki yeni akımlar doğrultusunda geliştirmek ve ortak bir anlatım dili oluşturmak amacını güden çalışmalarda bulunmuştur.